Sihanoukville er á suðurströnd Cambódíu svo það var löng ferðin frá Siem Reap. Sem betur fer eru vegirnir á þessum leiðum þokkalegir end er þetta eina hafnarborgin í landinu. Við gerðum heiðarlegar tilraunir til að vera ferðamenn en ekki túristar með því að fara og leita uppi höfnina og markaðinn en staðreyndin er sú að það er ekkert í Sihanoukville nema ströndin. Svo við fórum á ströndina.
Þar sem hollensku vinir okkar voru á leiðinni til Víetnam ákváðum við að vera þeim samferða til Kep sem er 30km frá landamærunum. Kep er drullupyttur og peningaplokk. Það er enginn bær heldur röð af gistihúsum og hótelum. Nóttin kostaði 35$ alls staðar sem er klárlega okur. Það versta var samt að þó svo að við værum einu ferðamennirnir í bænum þá var enginn tilbúinn að gefa afslátt og fullyrtu að það væri ekki til neitt sem heitir low season. Það var kominn smá hiti í mig svo við ákváðum að finna leið til að komast úr bænum aftur. Við tókum samt gistingu á stað sem var þokkalegur en kostaði heila 10$.
“How much for a tuk tuk to Kampot?” spurði ég í móttökunni.
“About 12-14$.” var svarið. Þetta hljómar kannski ekki mikið en þegar þú veist að daglaunin hjá meirihluta þjóðarinnar er 2$ og fjarlægðin sem við þurfum að fara er ekki nema 20km…
“No, I want cheap…”
“Nothing cheap.”
“No of course not.” Ég labbaði inn á herbergi.
Við kvöddum Joost og Tamöru um morguninn og fórum til Kampot. Þar rétt hjá eru nokkrir hellar svo við leigðum okur motobike og keyrðum ym sveitina til að finna þá. Kampot var mun skemmtilegri staður en Kep svo við vorum þar auka dag áður en við fórum til Bangkok. Við vorum í Bangkok í nokkra daga, aðallega að bíða eftir klæðskerasniðnu jakkafötunum mínum og dragtinni hennar Birnu. Þegar það var komið í póst héldum við til Koh Tao þar sem við erum núna.

Við erum búin að vera í Bangkok í tvo daga núna og ég ætla að reyna að vinna upp tímann sem við vorum í Cambodiu.
Skammt fyrir utan Phnom Pehn er herstöð þar sem hægt að komast í vopnabúrið þeirra og fá að skjóta af hinum og þessum byssum. Ég var harðákveðinn í að skjóta af AK47 Kalashnikov þó svo að M16 (RAMBÓ!!) væri freistandi líka.
Það ganga sögur um að það sé mögulegt að skjóta af bazooka á belju en ég get ekki staðfest það. Það bauð mér amk enginn að sprengja upp búfénað.
Við keyptum okkur sitthvort magasínið og puðruðum 30 skotum á skotmark sem slapp án teljandi meiðsla.

Nálægt Siem Reap er Angkor Wat, stærsta trúarlega bygging í heimi. Við keyptum þriggja daga kort en á síðasta deginum var komin einhver musterisþreyta í okkur svo við slökuðum bara á.

Rútan frá Ban Lung til Phnom Pehn var skelfileg. Við tókum minibus sem tekur 11 farþega skv. framleiðanda. Asíubúar hafa þó lag á því að troða eins mörgum um borð og mögulegt er svo við keyptum ekki miða fyrr en við vorum búin að ganga úr skugga um að það væri “one person, one seat”. Við ollum nokkrum töfum þegar við heimtuðum að rútan færi af stað með einungis 12 farþega. Fjandinn hafi það, við borguðum 12$ hvort fyrir sætið okkar á meðan local fólkið borgar kannski 1$-1.5$. Á endanum lagði rútan af stað með 15 farþega.
Við vorum ekkert sérstaklega hress með farþegafjöldan en hugguðum okkur við að það væru amk ekki neinn búfénaður með í för. Fjarlægðir í Cambódíu er mældar í klukkustundum en ekki kílómetrum enda eru vegirnir þannig að ferðatíminn breytist eftir árstíðum. Núna er monsoon svo færi er með allra versta móti. Ferðin tók 11 tíma.

Phnom Penh er höfuðborgin í Cambódíu og stendur við bakka Tonle Sap sem rennur út í Mekong nokkur hundruð metrum sunnar. Það kom okkur virkilega á óvart hvað Phnom Pehn er falleg borg, breiðstræti með stórum eikartrjám og gömlum húsum í frönskum stíl.
Fyrst kvöldið sátum við með nýju vinum okkar frá hollandi í “lobbíinu” á gistiheimilinu okkar og vorum á leiðinni að finna okkur eitthvað að borða þegar maður kemur hlaupandi inn og spyr hvort það sé læknir á staðnum. Enginn læknir gaf sig fram en um 10 manns voru tilbúnir að fara með honum og “skoða” slysið. Þegar við lögðum svo af stað í kvöldmat sáum við að slysið hafði verið 20 metrum frá gistiheimilinu okkar. Tveir menn á mótorhjólum höfðu skollið sama og lágu meðvitundarlausir á götunni. Þegar við komum að götuhorninu mættum við sjúkrabílnum og vísuðum honum rétta leið. Við sáum að fólkið á gistiheimilinu var að ljúka við að setja mennina í læsta hliðarlega með stuðningi við höfuðið. Sjúkraflutningamennirnir tóku út börur og óku þeim að hlið annara mannsins og vippuðu honum upp á og óku honum inn í sjúkrabílinni.
Ég átti eiginlega von á að þeir myndu að minsta kosti athuga hjartslátt og öndun, kannski setja hann í kraga en slíkt tíðkast ekki í Cambódíu. Okkur brá samt öllum þegar þeir snéru sér að seinni manninum, gripu um hendur og lappir á honum og smelltu honum á gólfið við hliðina á þeim fyrri. Hugsanlega fá þeir borgað per skrokk sem þeir skila af sér.

Daginn eftir fórum við í S21 og Killing Fields. Þegar Rauðu Khmerarnir náðu völdum 1975 byrjuðu þeir á að tæma allar borgir og bæi og sendu fólk út í sveit til að rækta hrísgrjón. Samfélagið átti að vera stéttlaust og fullkomið og efnahagslegur grunnur þjóðarinnar átti að vera landbúnaður. Þeir lokuðu landinu fyrir öllum utanaðkomandi áhrifum og ætluðu að vera sjálfum sér nægir um allt. Áður en lönd geta orðið “fullkomin” þá þarf að losa sig við óæskilega einstaklinga, fólk sem er neikvætt eða leggur sig ekki nóg fram á ökrunum eða er frá CIA.
Tuol Sleng (S21) er skóli sem var breytt í fangelsi til að pína út játningar fyrir Pol Pot og hina geðsjúklingana sem stjórnuðu landinu. Þegar allir voru orðnir sannfærðir um að viðkomandi væri búinn að játa allt sem hann hafði brotið af sér var honum ekið út fyrir Phnom Pehn og tekinn af lífi á Killing Fields. Engin var of ungur eða of gamall til að vera óvinur. Karlar, konur, börn og aldraðir. 17000 manns fóru í gegnum S21 og aðeins 7 lifðu af. Síðustu fórnarlömbin voru enn á pyntingarbekkjunum þegar Víetnamar hertóku borgina 1979. S21 er bara eitt af mörgum slíkum fangelsum sem voru staðsett um allt landið.

Það er eiginlega ekki hægt að lýsa því hvernig það er að ganga þarna um svo hér eru nokkrar myndir.

Áætlanir breytast á svona ferðalögum. Við erum enn í Cambodiu, Kampot nánar tiltekið og förum til Bangkok á morgun. Þegar komum þangað getum við vonandi sett inn myndir og sagt frá Phnom Pehn og Angkor Wat. Setti inn smá kort sem sýnir hvar við höfum verið að hrekkja innfædda síðustu vikur. Sennilega er betra að skoða stóru útgáfuna með því að smella á myndina hér fyrir neðan.

Kveðjur frá Kampot!

p.s.
Var að heyra eitthvað um verðbólgu upp á tæp 13% heima. Þetta er grábölvað og snertir okkur öll en það er huggun harmi gegn að bjórinn hér kostar um 40kr á barnum. Þið eigið skilið að fá Thule fyrir að þrauka þetta.

Nú kemur svolítið löng færsla enda dálítið síðan við skrifuðum síðast. Til að byrja með vil ég óska Þorra og Kríu til hamingju með útskriftina fyrir nokkrum dögum. Ingó var líka að klára og stóð sig frábærlega. Kossar frá okkur Birnu.
Frá Vang Vien fórum við til höfuðborgar Laos, Vientien. Ekki sérstaklega áhugaverður staður svo við dokuðum aðeins við í tvo daga og fórum til Champasak. Bærinn fær ekki marga ferðamenn þó að þar séu rústir frá því fyrir tíma Angkor veldisins sem eru á lista UN yfir World Heritage Sites.
Það vildi svo skemmtilega til að daginn eftir að við komum var haldin frjósemishátíð til að uppskeran í ár yrði nú sæmileg. Hún fer þannig fram að frá morgni til kvöld er drukkið Lao Lao (sem við vorum búin að brenna okkur á) og skotið upp flugeldum. Flugeldarnir tákna reður og eiga að “frjóvga” himininn. Þetta var allt saman mjög skemmtilegt á að horfa enda tóku allir í bænum þátt í að skjóta upp tippaflugeldunum og skreyttu sig með dónamyndum. Um miðjan daginn var skrúðganga um bæinn þar sem nokkrir strákar voru í broddi fylkingar með hreyfibrúður í samfarastellingum. Við fórum síðan og skoðuðum rústirnar og um kvöldið fórum á lokahófið sem var haldið í musterisgarði þar sem fólk dansaði og söng og alls konar leikir voru í boði. Hápunkturinn þar fannst okkur vera fjáhættuspil sem nokkrir 8-10 ára strákar voru að stjórna.
Við kvöddum Kyle og Eriku daginn eftir og héldum til Don Det sem er eyja í Mekong og tilheyrir 4000 Islands. Tókum því frekar rólega, hjóluðum um eyjuna og skoðuðum fossa eða lágum í hengirúmunum okkar og horfðum á sólina setjast. Frá Don Det lá leiðin til Cambodiu og landamærin þar eru sérlega hressileg. Vel staðsett, lengst út í rassgati og landamæraverðirnir eru bastarðar. Landvistarleyfið kostar 20$ en síðan er sérstakt “stimpilgjald” sem er hvergi getið í opinberum skjölum. Þetta er yfirleitt “bara 1$” en þar sem meiri hluti Cambódíbúa lifir á undir 2$ á dag og hundruð manna fara fara um landamærin á degi hverjum. Það þýðir að landamæraverðir fá daglega það sem aðrir vinna sér inn á mánuði. Ef að næsta yfirstétt í landinu á ekki að vera landamæraverðir þá þarf einhver að segja eitthvað. Mér hefur lengi verið í nöp við tollverði og landamæraverði.
Við réttum þeim vegabréfin okkar og þeir hófust handa við skrifræðið, líma miða inn í vegabréfið, skoða myndina, velta fyrir sér hvenær sé kominn tími til að fá sér morgunblund og krota eitthvað á miða. Þegar þetta ferli er að klárast segir skriffinnur: “One dollar, one passport”
“Ég borga 20$ og ekki dollar meira” sagði ég keikur. Um leið lagðist niður öll vinna við vegabréfsáritanirnar.
“One dollar, one passport” endurtók yfirmaðurinn á staðnum.
“Ég er búinn að borga það sem ég þarf”
“This is my country!”
“Mínir peningar! Það væri réttast að ég kvartaði við sendiráðið mitt…”
Ekkert svar, enginn einu sinni horfði í áttina að okkur og ég fékk ekkert svar þegar ég bað um vegabréfin aftur. Við sáum að við stóðum halloka í þessu samtali þar sem vegabréfin okkar voru í þeirra höndum, 20km í næsta bæ og bílstjórinn okkar hvergi sjáanlegur.
Ég greip blað og penna og fór að hnipra niður númerin á búningunum þeirra og við það varð yfirmaðurinn vitlaus, bablaði heil ósköp á ensku og þreif miðann af mér. Við ákváðum að sættast á 1$ fyrir okkur bæði. Ég var sáttur. Númerið hans er 34885 ef einhver þarf að fara þarna í gegn bráðlega.
Fyrsti bærinn sem við stoppuðum í Cambodiumegin heitir Ban Lung. Við leigðum motobike og eyddum heilum degi í að skoða fossa sem eru í nágrenninu og enduðum síðan daginn á að synda í vatni sem hefur myndast í eldfjallagíg. Við eyddum 2 dögum þar og kynntumst Hollensku pari sem við höfum verið að ferðast með síðan.
Við erum komin til Siem Reap núna en næsta færsla verður um Phnom Pehn þar sem við fórum í millitíðinni.