Við erum við það að komast á Perhentian eyjarnar í Malasíu. Eina sem stendur í vegi fyrir okkur er bátsdallur sem er hættur að ganga í dag og við erum strand í bæ sem ég hef ekki hugmynd um hvað heitir. Við erum búin að vera í 2 daga á ferðinni svo við ákváðum að splæsa í aircon og sjónvarp á hóteli í nótt. Lúxusinn kostar heilar 1100kr en við eigum það skilið.
Koh Tao var brilliant. Við fylgdum ráðleggingum frá kanadísku vinum okkar sem höfðu verið þarna á ferðinni nokkrum dögum áður og keyptum köfunarnámskeið hjá LV Divers. Leiðbeinendurnir voru frábært fólk og virkilega gaman að fara í gegnum þetta prógramm með þeim. Köfunarnámskeiðið tók bara þrjá daga en við ákváðum að vera nokkra daga í viðbót og njóta eyjunnar og fá réttindi til að kafa enn dýpra. Það er ótrúleg tilfinning að svamla á milli kóralla og þúsunda fiska í neonlitum. Í djúpköfuninni okkar voru hákarlar syndandi allt í kring sem var býsna svalt.
Við eyddum síðan nokkrum dögum á Koh Phangan sem er eyja sunnan við Koh Tao. Það er svona Majorka fyrir Asíubúa, það er ekkert þarna nema strönd og á kvöldin eru skemmtistaðir á ströndinni. Afskaplega einfalt.
Hápunkturinn hjá þeim er síðan Full moon partý þar sem eyjan breytist í Sódómu og miðbæ Reykjavíkur á sama tíma. Það verður allt vitlaust í partí og stóðlífi og allt kostar 3x meira en venjulega.
Við létum okkur nægja að kíkja á Half moon teiti og pilluðum okkur svo af eyjunni og erum núna strand í bænum sem við vitum ekki hvað heitir. Edit: Ef einhver giskaði á að við værum í bænum Kota Bharu þá á hann inni hjá mér kaffisopa. Gildir í DK only…

Myndirnar hér fyrir neðan eru í þetta skiptið ekki teknar af mér heldur Damien Llambi og birtar með góðfúslegu.
[gallery]

Sihanoukville er á suðurströnd Cambódíu svo það var löng ferðin frá Siem Reap. Sem betur fer eru vegirnir á þessum leiðum þokkalegir end er þetta eina hafnarborgin í landinu. Við gerðum heiðarlegar tilraunir til að vera ferðamenn en ekki túristar með því að fara og leita uppi höfnina og markaðinn en staðreyndin er sú að það er ekkert í Sihanoukville nema ströndin. Svo við fórum á ströndina.
Þar sem hollensku vinir okkar voru á leiðinni til Víetnam ákváðum við að vera þeim samferða til Kep sem er 30km frá landamærunum. Kep er drullupyttur og peningaplokk. Það er enginn bær heldur röð af gistihúsum og hótelum. Nóttin kostaði 35$ alls staðar sem er klárlega okur. Það versta var samt að þó svo að við værum einu ferðamennirnir í bænum þá var enginn tilbúinn að gefa afslátt og fullyrtu að það væri ekki til neitt sem heitir low season. Það var kominn smá hiti í mig svo við ákváðum að finna leið til að komast úr bænum aftur. Við tókum samt gistingu á stað sem var þokkalegur en kostaði heila 10$.
“How much for a tuk tuk to Kampot?” spurði ég í móttökunni.
“About 12-14$.” var svarið. Þetta hljómar kannski ekki mikið en þegar þú veist að daglaunin hjá meirihluta þjóðarinnar er 2$ og fjarlægðin sem við þurfum að fara er ekki nema 20km…
“No, I want cheap…”
“Nothing cheap.”
“No of course not.” Ég labbaði inn á herbergi.
Við kvöddum Joost og Tamöru um morguninn og fórum til Kampot. Þar rétt hjá eru nokkrir hellar svo við leigðum okur motobike og keyrðum ym sveitina til að finna þá. Kampot var mun skemmtilegri staður en Kep svo við vorum þar auka dag áður en við fórum til Bangkok. Við vorum í Bangkok í nokkra daga, aðallega að bíða eftir klæðskerasniðnu jakkafötunum mínum og dragtinni hennar Birnu. Þegar það var komið í póst héldum við til Koh Tao þar sem við erum núna.